Anna Maria Jopek – Naanahanae

Rzucona w kąt, ja wiem – nie myślisz o mnie,
a jednak czekam tu jak pies, jak cień.
Zrobiłeś błąd – wybaczyć jestem skłonna
Ja jednak wiem jak uszczęśliwić Cię
Słyszałam to jak dziś pieściłeś inną
Jej płaski brzuch, jej most, jest gryf jej słój
Słabość to ludzka rzecz, nie jesteś winny,
opanuj się i znów bądź mój.

Przytul mnie – ukochaj mnie
Usłuchaj mnie – pamiętaj mnie
Przytul mnie i nastrój mnie
Na “a” , na “h”, na “e”

Rzucona w kąt i w plusz mej czarnej urny,
czekam na dzień byś wszedł w mój siądmy prób.
Zabierz mnie stąd – weź me stęsknione struny.
Tyś jest mój pan, mój mistrz , mój dźwięk, mój Bóg.

I. znowu mnie zadziwiła i tak mile i tak wspaniale jak nigdy. W sumie to nic nie zrobiła, tylko podziękowała, ale jeszcze nigdy nie byłem tak szczęśliwy i nie wiem czy ona koedykolwiek poczuła się tak szczęśliwa jak ja, czytając tego maila!
Cieszę się, że moje słowa trafiają do Niej, że mają siłę przebicia przez skorupkę i rozjaśniają ją i jej życie!